Dode zielen? Een gedachtengang over de dood.

Door naarden 4ever op donderdag 21 juni 2012 01:18 - Reacties (37)
Categorie: Serieuze onderwerpen, Views: 5.895

Een tijd niet van mij laten horen! Maar het gemiddelde niveau van een gesprek wat ik dagelijks opvang is niet denderend hoog, zelfs niet op een HAVO/VWO school. Vandaar dat deze blog ook niet over een gesprek zal gaan, maar over een gedachte. Een gedachte waarmee iedereen mee te maken heeft.†

Het is namelijk de logica waar nog geen woord voor is, doodkunde zou het het best mogen omschrijven.†

Ik besteed van de (uiterst zeldzame) momenten dat ik niets te doen heb en in een stoel zit te denken, een geschatte 25% aan het denken over de dood.†

Ik zal maar vanaf het begin zeggen, ik ben absoluut bang voor de dood.†

Vandaag weer. Ik had mijn werk voor vandaag klaar en had geen zin om een videospel te gaan spelen, gewoonweg geen zin om mijn hersens in te moeten spannen voor een activiteit waarmee ik in het leven, naast enige overbodige oplettendheid, niets opschiet. Ik heb de computer uitgezet en voor ik het wist staarde ik al naar de boom aan de andere kant van de weg. Ik kan mij gemakkelijk door de wind en de ruisende blaadjes laten afleiden, waar ook in dit geval sprake van was. En op dergelijke momenten begin ik vaak te denken aan dingen waar ik normaal niet rustig de tijd voor kan nemen.†

En de meeste mensen zullen dan denken aan de kans dat ze de loterij winnen, dat ze de hypotheek van hun huis afkopen, of eerst naar een ander huis gaan en dan een koffer met geld op tafel smijten, vol met briefjes van §50 om de kosten voor het kavel cash te dekken, en dan te denken aan de gezichtsuitdrukkingen van de mensen die de kavel in kwestie aanbieden, vol ongeloof en een vleugje verdacht. De gedachten gaan een tijdje door, en lopen over in de exacte vorm die ze de badkamer van dat huis zouden geven. Maar dit keer kwam ik op het onderwerp "dood".†

En het is niet dat ik daar zelden over denk. Vrij regelmatig zelfs, en de laatste tijd vaker dan voorheen. Misschien heeft het te maken met de Amerikaanse mensen die wij een aantal weken terug thuis te logeren hadden terwijl ze op een roadtrip waren door Europa. …ťn van hen zij dat ik (op het moment van schrijven), 15 jaar oud, een oude ziel heb. En dat heeft niks te maken dat ik er oud en verweerd uitzie, ik ben klein, maar niet verweerd. Maar ze doelen op een ziel die al meer heeft meegemaakt, een ziel die een eerder bestaan heeft geleden.†

Dat was erg raar. Niet zo lang daarvoor, misschien was die uitspraak zelfs de aanleiding, werd ik door mijn moeder verteld dat mijn tante vlak na mijn geboorte aankwam op Schiphol, en bij de eerste blik op mij gericht exact hetzelfde zou hebben gezegd. Kortom, twee mensen die mij best naaste zijn zeggen dat ik, of beter gezegd mijn ziel, een eerder leven geleefd heb.†

Dat is raar, en vraag mij niet hoe ik van een boom op die gedachte ben gekomen. Maar uiteindelijk heeft die gedachte zichzelf omgezet in de dood. Als ik een oude ziel heb, moet ik een eerder leven geleefd hebben, en dus ben ik gereÔncarneerd, of moet er nu een zielloos figuur rondlopen op de wereld wiens ziel nu mij is. Maar daar gaan we van het gemak niet uit.†

Maar dat spreekt tegen mijn gelovige opvoeding in. Ik ben christelijk protestants opgevoed, en zal eerlijk zeggen dat ik niet veel in religie zie. Ik leef op feiten, niet op vermoedens. En dit onderwerp is dus ook erg moeilijk, want er zijn (in feite) geen feiten om iets op te baseren.†

De feiten die er zijn, of eigenlijk, de vermoedens die het dichtst bij een feit komen, is dat het verlaten van een lichaam wat voor een normaal mens als dood aangezien kan worden (geen hartslag, metabolisme, etc. ) geen aan/uit schakelaar is. Uit een onderzoek is gebleken dat gedurende een bijna-dood ervaring een volledige innerlijke rust en vrede het eerste is dat je, of je ziel, overkomt. Het duister is donkerder dan donker, maar er is geen pijn.

Vervolgens zweeft een ziel boven het lichaam, wat eerder samen met de ziel een levend fysiek karakter vormde, boven het lichaam zweeft, en voor het eerst "zichzelf" kan zien zonder het gebruiken van een spiegel. Vervolgens komt men in een vorm van trance, waarin waanbeelden en hallucinaties voorkomen. Deze zijn te vergelijken met de hallucinaties waarover een temporaal epilepsiepatiŽnt u over kan vertellen. Als een gewichtloos object zweef je door een tunnel heen, waarin grote gebeurtenissen in het geleven leven wederom worden getoont.†

Na deze fase komt de fase waar de meesten van hebben gehoord; het licht aan het eind van de tunnel. En daar stoppen de feiten. Niemand is ooit door de poort gekomen en goed kunnen zien wat daar is, om vervolgens terug te kunnen keren in het lichaam en tot het aardse bestaan. …ťn enkel persoon heeft ooit dingen gezien na het licht, namelijk neuroloog†George Rodonaia, in 1976. Maar hij beweerd niet met zekerheid te zeggen dat de gebeurtenissen die hij beschrijft ook in die volgorde gebeurd zijn. Als je meer wilt weten, zie zijn verhaal, die toch heel anders is, maar in de essentie hetzelfde als alle andere verhalen.†http://www.near-death.com/experiences/evidence10.html

Hier komt de eerste onzekerheid in het spel; tijdens een bijna dood ervaring ben je niet dood. De metabolisme en vaak ook de bloeddoorstroming stopt, maar de mensen die wat meer weten over het menselijk lichaam weten dat spieren onder invloed van insuline glycogeen opslaan, het best uit te leggen als een compacte vorm van glucose. bij een glucosetekort kan dit worden omgezet in glucose om vervolgens de gebruikelijke processen weer op gang te brengen.†

Dus de kans bestaat heel goed dat de hersenen niet dood zijn tijdens de BDE. En het kan best zijn dat op het moment dat de voorraad is verbruikt, de hersenen ook in een inactieve status worden gebracht en er als nog een moment volgt dat alles als een schakelaar stopt.†

Hoe dan ook, men weet niet wat er achter die tunnel is. En daar komt de eerste onzekerheid. Want men heeft het over een licht. Mag ik erop attenderen dat vuur ook licht geeft? De verschijning van het licht is niet per definitie een bewijs van het niet bestaan van het vage vuur en de hel.†

Aan de andere kant, kan dat licht ook betekenen dat dat het daglicht is van het nieuwe leven. George Rodonaia beweert dat hij na het licht terug kan gaan naar elke historische gebeurtenis, zolang hij er maar hard genoeg aan denkt. Zo heeft hij het laatste avondmaal bijgewoond en is hij rond wezen kijken in de middeleeuwen.†

Tevens weet ik niet wat er gebeuren zal na het bereiken van het felle licht. Laten we voor het gemak voor het geval uitgaan waarop de meest mensen vanuit gaan, dat er een aangenaam scenario is na het felle witte licht. Hoe lang gaat dat duren? Ga je daar ook dood, of duurt dat daar eeuwig?†

De eerste vraag die dan reist; wat gebeurt er dan als je in de hemel (laten we het scenario na het witte licht voor het gemak de hemel noemen) overlijdt? ReÔncarneer je dan pas? Ga je naar een tweede hemel? Of gaat dan toch echt het licht uit? Allemaal onzekerheden.†

En wat als dat nou niet gebeurd? Wat als je niet sterft in de hemel? Dan leef je dus voor eeuwig in een andere dimensie (die op dat moment dan wel je thuishaven is, maar dat is voor ons aardse figuren nog niet het geval). Dat is als een spel zonder climax, een niet-uit-te-spelen spel. Alsof er geen bovengrens is geprogrammeerd, elke keer dat je een doel afwerkt, er weer twee nieuwe bijkomen.†

Of als je op werk of op school aan een project werkt, dan is dat na een week of 8 afgelopen en laat je je resultaten zien. Maar stel dat het een groot project is, zoals het profielwerkstuk of een promotieverslag, waar je dus een jaar of langer mee bezig bent. Het onderwerp moet je liggen, maar zelfs dat gaat vervelen. Stel nou eens dat je daar eeuwig, dus voor altijd, mee bezig bent? Op die manier is een eeuwigheid heerlijkheid geen gegeven, een goede beloning voor tachtig jaar hard werken op de aarde, maar juist de grootste straf die je kan krijgen. Op het moment dat je de eigenlijke aard achter een eeuwigheid begrijpt, kom je tot de conclusie dat dat juist een van de grootste angsten is die een bewustzijn kan hebben!

En nog een factor waar ik heel erg mee zit, stel dat het hiervoor beschreven waar is; geen enkel persoon die is teruggekeerd uit een BDE heeft kunnen vertellen of er andere mensen zijn. George Rodonaia verteld dat hij in alle historische momenten niet werd opgemerkt. Sommige mensen in de bezochte periodes merkten zijn aanwezigheid, maar omdat ze niks zagen liepen ze gewoon door. Is dat het bewijs dat je na je dood als een geest, en losgeraakte ziel, door de historische momenten heen zweeft, maar nooit verbinding kan maken met iets of iemand? De theorie dat er mensen zijn op aarde die wel kunnen praten met geesten bevestigt dit.

Ik ben niet bang voor de dood zelf, dat klinkt juist als een climax van een leven. Maar waar ik bang voor ben, is de onzekerheid die volgt. Stopt het na een paar dagen? Of duren die paar dagen dat de hersenen nog kunnen functioneren eeuwig voor het bewustzijn, voor de ziel? Beleef je die eeuwigheid ook als een eeuwigheid, of stopt dat ook? En wat komt er daarna, wat is er na de dood na de dood?†

Ik ben een mens die op de feiten leeft, en als 15-jarige, absoluut nog niet klaar met mijn zaken op deze wereld, ben ik als de dood voor de dood. Ik kan heel slecht tegen onzekerheden. Ik kan prima risico's nemen, zolang ik maar weet wat er gebeurt of kan gebeuren als ik dat doe. Alle opties moeten besproken zijn, en ik moet kunnen weten wat er gebeurt om content te zijn met een beslissing, en in mijn drukke leventje als scholier, druk bezig om beginnend ondernemer te worden, mis wel eens de tijd om dingen goed te overdenken.†

Maar de dood blijft een onderwerp zonder risico's, maar waarvan de gevolgen niet in kaart te brengen zijn. Want een lichaam verteerd, en op een gegeven moment kunnen we de hersenen niet meer meten, en het scenario wat zich voordoet buiten het lichaam, de tocht van het bewustzijn door een geheel andere dimensie, is daardoor niet meetbaar, en zal ook nooit meetbaar worden. De dood is, en zal altijd een van de grootste onzekerheden zijn van de mensheid waar je beter niet teveel over na moet denken, en tegelijkertijd nooit mag vergeten, want op een dag zul je zelf de ervaring moeten doorstaan.†

Wat zijn jullie verhalen? Denken jullie er ook zo diep over na?